من رقص دخترکان هندی را بیشتر از نماز

 پدر و مادرم دوست دارم

چون آنها با عشق و علاقه می رقصند

اما پدر و مادرم

 از روی عادت نماز می خوانند.

خدا از من پرسيد: « دوست داري با من مصاحبه كني؟»

پاسخ دادم: « اگر شما وقت داشته باشيد»   خدا لبخندي زد و پاسخ داد:   

« زمان من ابديت است... چه سؤالاتي در ذهن داري كه دوست داري از من بپرسي؟»

من سؤال كردم: « چه چيزي درآدمها شما را بيشتر متعجب مي كند؟»  خدا جواب داد:

«اينكه از دوران كودكي خود خسته مي شوند و عجله دارند كه زودتر بزرگ شوند...

و دوباره آرزوي اين را دارند كه روزي بچه شوند»

«اينكه سلامتي خود را به خاطر بدست آوردن پول از دست مي دهند و سپس پول

 خود را خرج مي كنند تا سلامتي از دست رفته را دوباره باز يابند».

«اينكه با نگراني به آينده فكر مي كنند و حال خود را فراموش مي كنند به گونه اي كه نه

در حال و نه در آينده زندگي مي كنند»

«اينكه به گونه اي زندگي مي كنند كه گويي هرگز نخواهند مرد و به گونه اي مي ميرند

كه گويي هرگز نزيسته اند».

دست خدا دست مرا در بر گرفت و مدتي به سكوت گذشت...   

سپس من سؤال كردم:

«به عنوان پرودگار، دوست داري كه بندگانت چه درسهايي در زندگي بياموزند؟» 

خدا پاسخ داد:

«اينكه ياد بگيرند نمي توانند كسي را وادار كنند تا بدانها عشق بورزد.

 تنها كاري كه مي توانند انجام دهند اين است

كه اجازه دهند خود مورد عشق ورزيدن واقع شوند»

«اينكه ياد بگيرند كه خوب نيست خودشان را با ديگران مقايسه كنند».

«اينكه بخشش را با تمرين بخشيدن ياد بگيرند».

«اينكه رنجش خاطر عزيزانشان تنها چند لحظه زمان مي برد ولي ممكن

است ساليان سا ل زمان لازم باشد تا اين زخمها التيام يابند».

«ياد بگيرند كه فرد غني كسي نيست كه بيشترين ها را دارد

بلكه كسي است كه نيازمند كمترين ها است».

«اينكه ياد بگيرند كساني هستند كه آنها را مشتاقانه دوست دارند اما هنوز

نمي دانند كه چگونه احساساتشان را بيان كنند يا نشان دهند».

«اينكه ياد بگيرند دو نفر مي توانند به يك چيز نگاه كنند و آن را متفاوت ببينند».

«اينكه ياد بگيرند كافي نيست همديگر را ببخشند بلكه بايد خود را نيز ببخشند».

باافتادگي خطاب به خدا گفتم:« از وقتي كه به من داديد سپاسگذارم».

و افزودم: « چيز ديگري هم هست كه دوست داشته باشيد آنها بدانند؟» .... 

خدا لبخندي زد و گفت: «فقط اينكه بدانند من اينجا هستم« هميشه».....

پيـرمردی صبح زود از خانه‌اش خارج شد ، در راه با يک ماشيـن تصادف کرد و آسيب ديد .

عابرانی که رد مي‌شدند به سرعت او را به اوليـن درمانگاه رساندند .

پرستاران ابتدا زخم‌های پيـرمرد را پانسمان کردند. سپس به او گفتند : بايد ازت

عکسبـرداری بشه تا جايی از بدنت آسيب و شکستگي نديده باشه.

پيـرمرد غمگيـن شد، گفت عجله دارد و نيازی به عکسبـرداری نيست .

پرستاران از او دليل عجله‌اش را پرسيدند .

پيـرمرد گفت : زنـم در خانه سالـمندان است. هر صبح به آنـجا ميـ‌روم و

صبحانه را با او مي‌خورم ، نمي‌خواهم دير شود !

پرستاري به او گفت: خودمان به او خبـر می ‌دهيم.

پيـرمرد با اندوه گفت : خيلي متأسفم ، او آلزايـمر دارد ، چيزي را متوجه نـخواهد

 شد! حتی مرا هم نـمی ‌شناسد !

پرستار با حيـرت گفت: وقتی که نـمی ‌داند شـما چه کسی هستيد،

چرا هر روز صبح براي صرف صبحانه پيش او می ‌رويد؟

پيـرمرد با صدايی گرفته، به آرامي گفت : اما من که می ‌دانـم او چه کسی است ...!

باز كن پنجره ها را اي دوست

هيچ يادت هست

كه زمين را عطشي وحشي سوخت

برگ ها پژمردند

تشنگي با جگر خاك چه كرد

هيچ يادت هست

توی تاريكي شب هاي بلند

سيلي سرما با تاك چه كرد

با سرو سينه گلهاي سپيد

نيمه شب باد غضبناك چه كرد

هيچ يادت هست

حاليا معجزه باران را باور كن

و سخاوت را در چشم چمنزار ببين

و محبت را در روح نسيم

كه در اين كوچه تنگ

با همين دست تهي

روز ميلاد اقاقي ها را جشن ميگيرد

خاك جان يافته است

تو چرا سنگ شدي

تو چرا اينهمه دلتنگ شدي

باز كن پنجره ها را

و بهاران را باور كن . . .

ازبچه های کودکستان سوال زیر پرسیده شد:

«اتوبوس شکل زیر به کدام طرف حرکت می‌کند؟»

به دقت به شکل نگاه کنید.

اگر باز هم نفهمیدید .....ما به شما می‌گوئیم.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

.

.

.

تمام بچه کودکستانی‌ها جوابشان این بود: به طرف چپ.

میدانید چرا؟ فکر کنید!

.

.

.

.

.

.

.

.

جواب همه‌شان این بود: «چون درب اتوبوس دیده نمی‌شود.»

خجالت کشیدید، مگه نه؟

محفل آریایی تان طلایی دلهاتان دریایی

شادیهاتان یلدایی

مبارک باد این شب اهورایی

از روزهای نخست فروردین زیاد شنیده ایم !!!

نوروز یاد آزادگی هاست ...

    یاد جمشید

           یاد مصدق

  یاد همه ی آزادی خواهان!

شعار و تلقین های  امید دهنده

حرف های  بیهوده زدن 

آرزوهای تو خالی برای هم کردن!

سال نو هم روزهاش همان روزهای امسال است با این اختلاف که ماه اول سعی می کنیم متفاوت نشون بدیم  اما تا آخر سال که نمیتونیم خودمون رو گول بزنیم.

باز هم چند سوال احمقانه!

اندوخته ی امسال چه بود:  افزایش حساب بانکی؟ماشین ؟ فرش؟ یادگاری ولنتاین؟یا کتاب؟

هیچ نمی گویم٫ به قول...    سکوت سرشار از سخنان ناگفته است

آخرین دست نوشته های ۸۶ را فقط تایپ می کنم فقط همین.

آدمهای اطراف یخ زده اند

لیوان نسکافه کنار دفتر دست نوشته ام

روزهای برفی زمستان را گوشزد می کند

شاید اینروزها سردتر از برف دی ماه باشد.

لیوان نسکافه در دست!

شعر های شاملو هم زخم را تازه تر می  کند

و

مثنوی هم فقر را توجیه!

پاییز

      زمستان

                  من

تمام می شویم

و از ما جز چند تقویم خاک خورده

و چند دست نوشته باقی نخواهد ماند.

آه!آسفالت های شب بارانی

کوچه های خلوت دلتنگی

کجایید؟

فریادتان میزنم.

مسافر از اتوبوس پياده شد /

 چه آسمان كثيفي !/

تنفسش پر از هواي غربت بود/

 - هاي از كجا آمده اي ؟/

- اهل كاشانم اما ،‌شهر من كاشان نيست/

 شهر من گم شده است /

من به آغاز زمين نزديكم... /

 .... مرد قهقهه زد..... برو ديوانه ... /

كودكي بادكنك در دستش تركيد /

 بچه ها خنديدند/

كودك به جلو آمد و گفت /

آدامس سيگار بادكنك دارم /

 - من به سيبي خوشنودم /

 و به بوييدن يك بوته ي بابونه /

 من به يك بستگی پاك قناعت دارم /

 من نمي خندم اگر بادكنك مي تركد /

 و نمي خندم اگر فلسفه اي ماه را نصف كند/

 نيشخندي زد پسرك ،‌بعدش گفت /

آدامس ،‌سيگار ، بادكنك دارم/

.... چه غريب است اين مرد ! /

جنس اين مردم نيست/

با خودش گفت : حماقت كردم من /

به مهماني دنيا رفتم/

چاره اي نيست /

گشتي زد و برگشت به شهر/

 باز آمد و مي گفت : /

چيزها ديدم روي زمين /

 من خري را ديدم  يونجه را مي فهميد/

در چراگاه نصيحت گاوي ديدم سير/

موزه اي ديدم دور از سبزه /

مسجدي دور از آب /

و هواپيمايي كه در آن اوج هزاران پايي ،‌خاك از شيشه ي آن پيدا بود/

 شهر پيدا بود/

 رويش هندسي سيمان آهن سنگ/

پسري سنگ به ديوار دبستان مي زد/

كودكي هسته زردآلو را ،‌روي سجاده بي رنگ پدر تف مي كرد/

 ..... مرد برگشت به شهر /

دختري گفت : غريبي در شهر ، به كجا خواهي رفت؟ /

- هر كجا هستم باشم /

 آسمان مال من است /

پنجره فكر هوا عشق زمين مال من است/

چه اهميت دارد ،‌گاه اگر مي رويند قارچ ها غربت؟ /

 مرد رفت در خانه ي دوست /

خانه دوست كجاست ؟ /

 نرسيده به درخت كوچه باغي است كه از خواب خدا سبز تر است/

 و در آن عشق به اندازه ي پرهاي صداقت آبي است/

مرد در خانه ي دوست ، با نگار از كتابي از جنس بلور خاطراتش را وسعت داد/

 و مسافر نوشت : /

 زندگي چيزي نيست كه لب طاغچه ي عادت از ياد من و تو برود /

من نمي دانم كه چرا مي گويند اسب حيوان نجيبي است كبوتر زيباست /

گل شبدر چه كم از لاله قرمز دارد/

 چشم ها را بايد شست /

جور ديگر بايد ديد/

رخت ها را بكنيم /

آب در يك قدمي است/

و بدانيم اگر كرم نبود زندگي چيزي كم داشت /

 و نپرسيم كجاييم ،‌بو كنيم اطلسي تازه بيمارستان را /

و نترسيم از مرگ /

مرگ پايان كبوتر نيست/

ساده باشيم چه در باجه يك بانك چه در زير درخت/

و مسافر نوشت /

 مرگ رنگ را ياد آور شد ، /

زندگي خواب ها را به تصوير كشيد ،/

آواي آفتاب را نگاشت ،/

از صداي پاي آب گفت  بالاخره از مسافر و مسافر ها .../

حجم سبزي حس كرد تا رسيد به ما هيچ ما نگاه.../

دنگ دنگ  ساعت گيج زمان در شب عمر /

مي زند پي در پي زنگ /

يادم آمد مي گفت : قايقي خواهم ساخت ،‌دور خواهم شد از اين خاك غريب ....

مسافر خسته بود و مي ترسيد/

 مي گفت: /

 صدا كن مرا /

 در اين كوچه هايي كه تاريك هستند من از حاصل ضرب ترديد و كبريت مي ترسم/

من از سطح سيماني قرن مي ترسم/

 مرا خواب كن زير يك شاخه دور از اصطكاك فلزات /

اگر كاشف معدن صبح آمد صدا كن مرا/

 و آن وقت /

 حكايت كن از بمب هايي كه من خواب بودم و افتاد /

 حكايت كن از گونه هايي كه من خواب بودم و تر شد /

 بگو چند مرغابي روي دريا پريدند ، /

در آن گيرو داري كه چرخ زره پوش ،‌روي روياي كودك گذر داشت/

صدا كن مرا .... /

 و روياي او شد حقيقت /

چه كسي بود صدا زد سهراب ؟ /

-     بايد امشب بروم... /

-     من كه از بازترين پنجره با مردم اين ناحيه صحبت كردم/

-      حرفي از جنس زمان نشنيدم /

-      هيچ چشمي عاشقانه به زمين خيره نبود/

-      كسي از ديدن يك باغچه مجذوب نشد/

-     هيچ كس زاغچه اي را سر يك مزرعه جدي نگرفت/

-      بايد امشب چمداني را كه به اندازه ي پيراهن تنهايي من جا دارد بردارم/

-     وبه سمتي بروم /

-     رو به آن وسعت بي واژه كه همواره مرا مي خواند/

-      يك نفر باز صدا زد سهراب! /

-     اول ارديبهشتي بود /

-     رفت سهراب /

-     مردمان گفتند: وه شاعر ديوانه ي تنها رفت/

-      نه ،‌ مرد ناب رويا رفت /

آدرسي داد به آن ها كه گل سوسن را مي فهمند/

 به سراغ من اگر مي آييد /

پشت هيچستانم /

 پشت هيچستان جايي است /

 آدم اينجا تنها است /

و در اين تنهايي سايه ي ناروني تا ابديت جاري است/

 به سراغ من اگر مي آييد /

 نرم و آهسته بياييد /

 مبادا كه ترك بردارد /

 چيني نازك تنهايي من....

خدایا

خسته ام از بغض کهنه ی عشق

سنگینه تحملش تو صدام

خوبه که به یاد تو قانعم

می تونم بگذرم از شکوه هام

باورش سخته برام ولی من

می رم و چیزی ازت نمی خوام

اما بدون هر جا برم بعد تو

بغض عشق می مونه از تو برام

بغض من وا نمی شه تو صدام

خدایا یه دریا گریه می خوام

نفهمید اون که باید می دونست

بیشتر از جون هنوز عزیزه برام

با جدایی هیچی تموم نمی شه

عاشق از عاشقی سیر نمی شه

بگو تو اگه عاشق نبودی

عاشقت از تو دلگیر نمی شه

بغض عشق مونده هنوز تو صدام

هنوزم هیچی ازت نمی خوام

عاشقت بودم و ازعاشقی

جز غمت هیچی نمونده برام

اما من هنوز به پات مونده ام

یه لحظه بی درد نیاسوده ام

از جدایی خیلی اگه گذشته

اما هنوز به عشقت آلوده ام

با جدایی هیچی تموم نمی شه

عاشق از عاشقی سیر نمی شه

بگو تو اگه عاشق نبودی

عاشقت از تو دلگیر نمی شه

با جدایی هیچی تموم نمی شه

عاشق از عاشقی سیر نمی شه

بگو تو اگه عاشق نبودی

عاشقت از تو دلگیر نمی شه

در انتظار چیستی؟؟؟

اینجا هنوز تاریکی است

تو به ازدحام کدامین کوچه ی خوشبختی خواهی نگریست

وقتی دریچه مسدود است...

* * * * *

دو دوست با پای پیاده از جاده ای در بیابان عبور می

کردند. بین راه سر موضوعی

اختلاف پبدا کردند و به مشاجره پرداختند.

یکی از آنها از سر خشم، بر چهره دیگری سیلی زد .

دوستی که سیلی خورده بود سخت

آزرده شد ولی بودن آنکه چیزی بگوید، روی شنهای بیابان

نوشت:

امروز بهترین دوست من ، بر چهره ام سیلی زد.

آن دو کنار یکدیگر به راه خود ادامه دادند تا به یک آبادی

رسیدند. تصمیم گرفتند

قدری آنجا بمانند و کنار رودخانه استراحت کنند. ناگهان

شخصی که سیلی خورده بود،

لغزید و در رود افتاد. نزدیک بود غرق شود که دوستش به

کمکش شتافت و او را نجات

داد. بعد از آنکه از غرق شدن نجات یافت، بر روی صخره

ای سنگی این جمله را حک کرد:

امروز بهترین دوستم، مرا نجات داد.

دوستش با تعجب از او پرسید: بعد از آنکه من با سیلی تو

را آزردم، تو آن جمله را روی

شنهای صحرا نوشتی ولی حالا این جمله را روی صخره

حک می کنی؟

دیگری لبخند زد و گفت:

وقتی کسی ما را آزار می دهد، باید روی شنهای صحرا

بنویسیم تا بادهای بخشش، آن را

پاک کنند ولی وقتی کسی محبتی در حق ما می کند باید

آن را روی سنگ حک کنیم تا

هیچ بادی نتواند آن را از یادها ببرد...

گفتی برو گفتم به چشم این بود کلام آخرین

گفتی خداحافظ توگفتم همین گفتی همین

گریه نکردم پیش تو با اینکه پرپر می زدم

با خون دل از پیش تو رفتم و باز نیومدم

بازی عشق تو رو جانانه باختم

مثله بازنده خوب مردانه باختم

همه ثروت من تحفه درویش

نفسم بود که به تو شاهانه باختم

لبخند آخرین من دروغ معصومانه بود

برای پنهان کردن داغ دل ویرانه بود

من مات مات از بازی شطرنج عشق می آمدم

شاه مهره دل رفته بود من لاف بردن می زدم

قلعه دل اسب غرور لشکر تارو مار عشق

دادم به ناز رخ  تو این همه یادگار عشق

گفتم ببر هر چی که هست رقیب جلد چیره دست

گفتی تو مغروری هنوز با فتح این همه شکست

تو را به جای تمام کسانی که نمی شناخته ام

دوست دارم 

تو را به جای تمام روزگارانی که نمی زیسته ام

 دوست دارم

تو را به جای عطر نان گرم و برای نخستین گلها

دوست دارم

تو را به خاظر دوست داشتن دوست می دارم

ساکن کليسا ميشوم 

ميکشم دست از مسلماني مسيحا ميشوم

آنقدر بر کشتي عشقت نشينم همچو نوح

 يا به عشقت ميرسم يا غرق دريا ميشوم

رؤیای تو

تبسم معصومانه ای بود از ترانه های بهاری

افسوس...

که زود ذهن پنجره در در عشق خزان بارانی شد

و چه زود دستانت زمستانی شد

وقتی من در باور رؤیای تو گم شدم

انگار پاییز و باران، عشق و ترانه، همه بهانه ای بیش نبود

برای از دست دادن تو...

شايد اين جمعه بيايد شايد ...

پرده از چهره گشايد شايد ...